Assisteren bij de opleiding tot Natuurcoach

Assisteren bij de Natuurcoach-opleiding

Zo, de opleidingsweek tot natuurcoach volgens de BLOEI-methode© van Yoke de Wilde, zit er op. Vlaanderen en Nederland tellen weer 7 natuurcoaches meer. Allemaal vrouwen. Als assistent was ik bevoorrechte getuige van hoe de ene na de andere deelneemster haar grenzen durfde te verleggen. En dan ben ik oprecht blij dat ik daartoe bijgedragen hebben én dat ik een pak feedback krijg. Er zijn nog prettige kanten aan assisteren bij deze opleiding.

“Wat is uw rol dan precies?”, krijg ik wel eens als vraag. Ik zal het u vertellen.

Het uitgangspunt is er voor zorgen dat Yoke zich niet moet bezighouden met praktische dingetjes zoals een tafel reserveren in een restaurant, pizza’s bestellen, naar de winkel rijden voor groenten, foto’s maken van de sessies, muziek opzetten ’s ochtends, het domein afsluiten ‘s avonds, zien dat de verwarming afstaat en alle lichten gedoofd zijn in de eetplaats… Een reeks heel praktische, doorgaans kleine dingen, die samen toch veel aandacht vragen. Dat is één aspect. Dat is puur formeel en praktisch.

Daarnaast ben ik aanwezig vanuit mijn zachte kwaliteiten als coach, en bied ik een paar extraatjes aan vanuit het taoisme.

Zoals de soep op maandagavond. De enige avond waarop we zelf eten moesten voorzien. Een rijke groentesoep, helemaal in harmonie met de 5-elementenleer en rekening houdend met een aantal associaties: vuur, aarde, metaal, water, wind. Rood, geel, wit, zwart en groen. Bitter, zoet, pikant, zout en zuur. Voedend voor qi, shen en jing. Met de peterselie er bij ook nog eens een tonic voor het bloed. Een goede soep. Als die dan ook gesmaakt wordt, is het helemaal fijn.

Verder de soft skills, de psychologie, de zorg, de gemoedelijke openheid. Op die manier draag ik bij in de creatie van een veilige omgeving zodat iedereen geheel zichzelf kan, mag en durft zijn. Of worden. Daar doe ik niks speciaals voor: gewoon op de achtergrond er zijn, rustig en ontspannen. Iets wat door de deelneemsters ook ferm gewaardeerd werd.

’s Morgens trainde ik qigong en wie wilde, mocht meetrainen. Dan hield ik het ook bij een reeks oefeningen met vooral de nadruk op ont-spanning waardoor energie kan gaan stromen. En de nadruk op “intentie”: onze energie reikt veel verder dan onze fysieke grenzen, tot diep in de aarde en gigantisch ver in het universum. Waarmee ik de principes probeer door te geven, van waaruit ik zelf ook getraind word. Ik voeg er oefeningen uit de medische qigong aan toe: goed voor alle organen.

Hoe leuk is het dan om daarna vast te stellen dat precies die principes en intenties één en ander mee in beweging zetten bij iemand. Zelfs zodanig dat zij als het ware hergeboren werd. Dat wil maar één ding zeggen: San Zu Ding Li, “met drie poten kan een ketel rechtop gezet worden”. Dat is een oud Chinees gezegde waarmee ze willen zeggen dat er drie fundamentele voorwaarden zijn voor “succes”: Tianshi, hemelse tijd. Dili, aards voordeel en Renhe, menselijke harmonie. Kortom, deze vrouw was op het juiste moment op de juiste plaats, omringd door de juiste mensen.  We werden er allemaal blij van. Zij veranderde zienderogen. Zo’n ont-spanning! Meer details vertel ik niet.

Een ander extraatje was thee. Thee is qigong. Master Wu noemt het “one of the high-level spiritual forms of Qigong. Terwijl de deelneemsters met hun nieuwe kennis aan de slag gingen in de Limburgse natuur, zette ik me een eind verderop. Daar haalde ik het hele setje boven, en begon ik thee te brouwen. Want onderschat de natuurcoaching volgens deze BLOEI-methode© niet. Dat is geen spelletje. Geen wandelingetje in het bos. Nee, dat is diepgaande persoonlijke ontwikkeling. Iemand die deze methode wil inzetten als prof, is dit ook persoonlijke ontwikkeling. Het kan diep gaan en veel stagnatie losmaken. Daarom pas ik deze methode zelf ook toe. Precies omdat die zo effectief en bevrijdend is, en omdat ze mooi één is met qigong, tai chi en de klassieke Chinese kennis uit taoisme, yin yang, de I Ching (Boek van Verandering), de prenatale en postnatale bagua’s enzovoort, enzovoort. Tussendoor dan een kopje thee kunnen drinken, dat gezet is als een vorm van qigong, is dan overheerlijk. De thee is dan een extra elixir dat van binnenuit ontspant, opwarmt en energie verspreidt. Thee is dan veel meer dan gewoon thee. Er zit veel meer energie in: die van de oorspronkelijke plant zelf, die van degenen die de plant geoogst heeft, verwerkt tot thee tot en met mijn energie, door de thee te zetten. Ook de plaats waar de thee gezet wordt, heeft invloed. Daarom zoek ik telkens naar een goede plek.

Niet alleen de thee werd gesmaakt, ook de manier waarop ik die schonk. Zo merkten een aantal deelneemsters op. Ze vonden de juiste woorden niet, maar dat vonden ze bijzonder. Terwijl ik daar gewoon zat en thee inschonk.

Dat klinkt nu allemaal al één grote lofzang. Maar als je die krijgt, waarom zou je die dan niet gewoon aannemen? Als je haast dagelijks verscheidene keren te horen krijgt van verschillende mensen, hoe blij ze zijn met wat je doet, hoe je dat doet en dat je het doet, mag je gerust aannemen dat je goed werk aan het doen bent. Ook al voelt het voor jezelf alsof het allemaal niet zoveel voorstelt.

Als iemand je dan zegt: die zachte kracht waarmee je hier ten velde staat, mis ik soms, vaak eigenlijk, in je Facebook-berichten. Daar is het allemaal nogal hard militant en ik zie als het ware twee Karels: ene die een gigantische meerwaarde betekent voor mensen hun welzijn, groei en zorg. En een andere die, ja, hard militant is. Ik zie op Facebook vrijwel nooit de eerste, terwijl dat juist de interessantste is. Bijna altijd de tweede, en dan denk ik “mja, goh”… Welke wil jij het liefste zijn?

Dan moet je eens daarbij stilstaan. Want daarin ligt misschien de sleutel tot antwoorden op een aantal cruciale vragen. Daarom heb ik me voorgenomen om ofwel een nieuwe FB-account te starten of minstens de politiek en mijn meningen daarover, achterwege te gaan laten. En te focussen op wat bijdraagt tot mij als coach.

Nu moet ik hier wel toegeven dat politiek en daarop reageren, al heel mijn leven mijn valkuil is. Enerzijds omdat ik oprecht verontwaardigd ben over een aantal zaken en anderzijds omdat ik al even lang aanvoel dat niet reageren, gelijk staat aan stilzwijgend toelaten. Maar goed, ik vind wel een manier om er mee om te gaan. Dat is de oefening van de beroemde kernkwadranten.

Ik vraag nu uitdrukkelijk dat jullie me waarschuwen als ik weer eens op dreef ben. Schrijf dan gewoon iets als “niet doen, man”… Want de hele account wegdoen, betekent weer iedereen vriendschapsverzoeken sturen, enzovoort. En dat is een pak werk.

Op zo’n manier is assisteren in een opleiding, verrijkend. Want eender hoe, mijn eigen ontwikkelingsproces gaat ook verder. Dan is het goed van mensen in de buurt te hebben, die af en toe durven corrigeren. Of die af en toe durven zeggen dat ze twee Karels zien, bijvoorbeeld. Niet omdat ze teveel gedronken zouden hebben, wel omdat ik dan doorsla in mijn valkuilen.

Maar eender hoe: het evenwicht tussen praktische dingetjes oplossen, bijdragen vanuit mijn eigen kwaliteiten en vaardigheden, voldoende afstand houden van de groep en toch betrokken zijn bij de opleiding, was er helemaal. Op zo’n manier assisteren, is leuk. Want precies door goed af te spreken dat ik een signaal zou krijgen wanneer er foto’s zouden genomen worden en wanneer niet, had ik ook elke dag ruim de tijd om mijn eigen ding te doen. Waardoor ik prototypes en schema’s heb uitgewerkt voor de ontwikkeling van een aantal online-instrumenten voor Elkar.

Zo mogen werken, begint allemaal bij één ding: goede en heldere communicatie, op elk moment, over elk mogelijk onderwerp en ten dienste van het welslagen van de opleiding. Tweede element: waardering en respect voor iedereen, inclusief voor jezelf. En derde element: ont-span….

 

Karel