Terugblik op Boirs

Terugblik op Boirs

Van maandag 20 tot en met vrijdag 24 augustus werden 10 mensen opgeleid tot natuurcoach door drs. Yoke de Wilde van Smaragd Coaching. In ’t Sjetootje, in Boirs, niet ver van Tongeren. Omdat ik deze opleiding enkele jaren terug heb genoten, bood ik me aan als assistent. Eigen lof stinkt, luidt het gezegde. Laat het gerust stinken. De hele week is in alle opzichten ronduit een succes geworden. Een terugblik.

Eerst wil ik herhalen dat het heel belangrijk is dat een natuurcoach duidelijk maakt hoe hij of zij “natuurcoaching” invult en vanuit welke filosofie hij of zij werkt. Zeker wanneer het gaat om een opleiding tot natuurcoach. Dan moeten mensen goed weten waarin ze opgeleid worden. De natuurcoaching zoals Yoke de Wilde het invult, heeft precies tot doel om iemands innerlijke wijsheid (opnieuw) te laten stromen en te laten groeien. Om iemand vertrouwen te geven in de eigen wijsheid, die te respecteren en dus ook zorg te dragen voor zichzelf. Op die manier is natuurcoaching een vorm van persoonlijke ontwikkeling en van empowerment. Tegelijkertijd is het een training in het loslaten van belemmeringen en in connectie maken met de natuur. Met de bomen, de planten, de dieren… De precieze rol van de natuurcoach beperkt zich dan tot het begeleiden van iemand in zijn of haar proces, zonder het te sturen en zonder er over te oordelen. Wat zorgt voor een veilige setting waarbinnen elkeen ongedwongen meer en meer zichzelf durft te zijn. Het gaat ook over zorg dragen voor elkaar: die veilige haven om te pauzeren, te vloeken, te huilen, te lachen en waar alle emoties ok zijn. Ook boosheid en teleurstelling. Er is ook een heuse cultuurshock: van misschien knorrige en onderdanige ja-knikker, naar een blije, meer en meer zelfbewuste persoonlijkheid (die overigens altijd al binnenin aanwezig was). Yoke was als trainer uiteraard de leider, in haar houding stond zij daar niet als juf met leerlingen, of als chef met een persoonlijke medewerker. In de ommegang waren we gelijkwaardige mensen onder elkaar. Wat zo hoort te zijn, maar daarom is het nog niet vanzelfsprekend.

De bron, of beter de bronnen van deze natuurcoaching, liggen in de natuurlijke wijsheid van indianen, kelten en aboriginals, van vroeger en nu. Een andere bron is, uiteraard, de eigen innerlijke wijsheid en ervaring van de trainer. Van Yoke dus.

Het is belangrijk dit te weten, omdat het anders heel moeilijk is voor een buitenstaander om in te schatten wat de deelnemers aan het doen zijn. Het gaat, kortom, om een brede waaier aan aspecten die allemaal samen zorgen voor persoonlijke ontwikkeling. Synchroniciteit, heet dat. Er hing een positieve sfeer die ik nog vaak heb waargenomen. Het ging zo goed als allemaal als vanzelf. Een paar voorbeelden: Yoke en ik waren op elkaar afgestemd zonder dat we daarover op voorhand echt afspraken hadden gemaakt. De relatie met de deelnemers groeide elke dag en de deelnemers zelf groeiden ook elke dag. Er werd meer en meer vrolijk en ongedwongen gelachen. Sommigen straalden van blijheid. Het ontbijt en het middagmaal, voorzien door Karel en Lucie, de sympathieke eigenaars van ’t Sjetootje, waren overheerlijk: iedereen keek uit naar hun kunsten.

Lijkt dit nu allemaal op een “goednieuwsshow”? Dat is het allerminst. Het is een beschrijving van wat positieve energie, wederzijds respect, mildheid en bewust handelen, doen met een mens, ongeacht de rol die hij of zij op dat moment speelt. Verwondering is een woord dat voor elk van ons gold. Natuurlijk waren er zaken die anders konden, “beter”, en dat is voor een volgende keer om uit te proberen.

Voor mij is het duidelijk dat de training zelf er stevig staat. Dat de methode zeer effectief is en mensen vooruit helpt op hun pad. Dat mensen op een week tijd ferm kunnen groeien. Dat er haast een andere wereld opengaat voor hen. Het sterkt mij in de overtuiging dat blij zijn, gezond zijn, ontspannen zijn, allemaal natuurlijk zijn, en dat niet blij zijn, ziek zijn en vol stress zitten, niet bij de mens horen.

Ook ikzelf ben gegroeid de voorbije week. Als coach, als therapeut, als mens ook. De rol van assistent heeft me verrijkende inzichten en inspiratie bezorgd. Meer vertel ik er bewust nu niet over. Dat komt wel op de juiste momenten. Sommige puzzelstukken vielen op hun plaats door gewoon te zwijgen en te luisteren naar wat deelnemers vertelden over het pad dat zij zelf al afgelegd hadden of door hun tips en suggesties mee te nemen. En dat is zo mooi aan de mindset die er was, en die er ook is bij vele anderen mensen op zoek naar duurzaamheid, authenticiteit, waarachtigheid, liefde, verbinding…: de openheid om elkaar te waarderen, naar elkaar oprecht te luisteren, de tijd nemend, en het elkaar ook gunnen, waar er plaats is voor iedereen en ieders dromen. Dat geeft mij hoop.

En als jij, die dit leest, in jezelf een verlangen voelt om ook terug meer jezelf te zijn, om blij en stralend je weg te gaan, of om te ervaren en te voelen hoe dat allemaal gaat, weet dan dat je je kan komen trainen daarin.

Afrondend: ik vond het een succesweek. In alle opzichten. Ik dank Yoke, alle deelnemers, Lucie en Karel en ik dank iedereen die het mogelijk heeft gemaakt dat ik er bij kon zijn als assistent.

 

Training bij Elkar: www.elkar.be/training

Smaragd Coaching: www.smaragd-coaching.nl

't Sjetootje van Karel en Lucie: http://sjetootje.eu

Stabiliteit door nietsdoen

Stabiliteit door nietsdoen

De zengende hitte in juli dwong me mijn plannen serieus om te gooien. Zeker wanneer er plots bosbranden waren en er een verbod kwam om in open lucht vuur te maken, op welke wijze dan ook. Zweden werd Zweten. Bovendien was het pad zodanig onverzorgd, dat er op meerdere plekken geen pad meer was. Meer dan tien uur heb ik gedaan over een afstand van amper 20 kilometer. Omdat het bij elke stap uitkijken was. Hoe vaak ik mijn voeten heb omgeslagen, heb ik niet bijgehouden. Op zich was de route wel heel goed gemarkeerd. Je kon niet naast de bordjes en de tekens. Maar ik had geen zin om verantwoordelijk te zijn voor een bosbrand, en geld om boetes te betalen, heb ik niet. Kortom: te heet, te traag, te verboden, te vastgezet om per se de geplande weg te vervolgen.

Ik besloot wat af te wachten op de camping in Annaboda, halverwege te 17-daagse trail. Mocht het toch wat afkoelen, dan zou ik wel doorgaan. Maar er zat weinig verandering in het weer aan te komen. Daarom nam ik de bus naar Örebro, en van daar de trein naar Stockholm. In de Zweedse hoofdstad waren de temperaturen uiteraard van dezelfde hoogte. Heet! Van ’s morgens 5 uur al. Gelukkig stond de tent nog redelijk goed en was er nog een beetje schaduw in het zuiden en dook de zon achter hoge bomen in het westen. Maar toch was het veel te heet. Zodanig dat ik op een bepaald moment de zon en de hitte niet meer verdroeg. Dan nam ik heel vroeg de metro naar het centrum van Stockholm om een paar uur door te brengen in het rustige en koele theatergebouw, of zat ik uren op een bankje op een plek waar de hele dag schaduw viel. Vooral in de namiddag was dat een heerlijke plek om te zitten. Wat lezen, iets drinken, en vooral niets doen.

Nergens naartoe, niets dat moet gebeuren, niemand die ik verwacht en niemand die mij verwacht. Heerlijk niets doen. Dat bracht rust en zelfs stabiliteit in mijn dagelijkse bezigheden. ’s Morgens vroeg naar de winkel, die om 7 uur al opende. Ontbijt kopen en opeten (ik had immers niets om eten koel te houden). Naar het centrum van Stockholm om in het kalme en koele theatergebouw een paar uur bij te slapen. Stockholm verkennen via straatjes in de schaduw. Middageten en in de namiddag naar mijn bankje in de schaduw. Vaak was ik daar alleen en soms kwam er iemand bij zitten en hadden we een goed gesprek. Met bijvoorbeeld een professor uit Colombië, een Fries die verknocht is aan Noorwegen, deel uitmaakt van een Noorse folkdansgroep en onderweg was naar een folkfestival in Zweden. Over tai chi, over psychologie, over werken met jongeren en toekomstperspectieven bieden… Zo’n gesprekken had ik soms ook op de metro. Doorgaans naar aanleiding van de enorme openheid van kinderen naar mij toe. Hierdoor stelde ik vast dat het “niets doen” me heel goed deed en ik dus op een punt gekomen was waarop ik zodanig rustig en ontspannen was, dat het mensen begon aan te trekken, en dan vooral de spontaniteit van kinderen.

Tijdens het lezen passeerden er boodschappen die in dezelfde richting wezen. Bijvoorbeeld, er is zoveel kennis in de wereld dat het onmogelijk is om al die kennis te vergaren tijdens één mensenleven. Ontspan, relax en verdoe je tijd en energie niet aan almaar meer en meer kennis te willen vergaren van buiten uit. Een andere boodschap klonk: relax, je hoeft niet de hele wereld te zien en overal geweest te zijn. Rust zit niet in per se alles gedaan te hebben waar je van droomt. Rust zit in aanvaarden dat je gerust een hele tijd op dezelfde plaats blijft. Voor mij was het duidelijk: ik zat in een moment waarop niets doen, rust bewaren en niets forceren, primeerden. Wu wei. Het principe van wu wei kon niet duidelijker getoond worden. Wikipedia omschrijft het zo:

Wu wei is een grondstelling in het taoïsme dat een begrip inhoudt van weten wanneer wel te handelen (i.a.w. actief op te treden) en wanneer niet te handelen. De letterlijke betekenis van wu wei luidt: "niet doen". Het paradoxale begrip wei wu wei, "doen niet doen" of "handelen door niet te handelen", kan men interpreteren door het "niet handelen tegen de aard der dingen in" of "het handelen zonder gehechtheid aan het resultaat".

Het gaat helemaal niet over de dingen op hun beloop laten en achterover leunen. Het gaat over bewust handelen en bewust niet handelen.

Daarom heb ik beslist om minstens het komende jaar stabiliteit te brengen in mijn leven, met als centrale principe “wu wei”. Wat ik het komende jaar doe, moet rust en stabiliteit brengen. Op mentaal en fysiek vlak, maar ook financieel en sociaal. Een aantal keuzes heb ik al gemaakt. Nu is het aan mij om de nodige discipline aan de dag te leggen om de keuzes om te zetten in dagelijkse praktijk. Enkel dan kunnen rust en stabiliteit hun ingang vinden door wu wei.

Over natuurcoaching

Over natuurcoaching

Ikzelf steek de hand uit voor overleg en om mee te bouwen aan een aanbod van natuurcoaching dat vanuit de overheid gesteund wordt. Dit is dé kans om natuurcoaching in het algemeen, en natuurcoaching als loopbaanbegeleiding in het bijzonder, op te bouwen. Dit is pionierswerk.