Stabiliteit door nietsdoen

Stabiliteit door nietsdoen

De zengende hitte in juli dwong me mijn plannen serieus om te gooien. Zeker wanneer er plots bosbranden waren en er een verbod kwam om in open lucht vuur te maken, op welke wijze dan ook. Zweden werd Zweten. Bovendien was het pad zodanig onverzorgd, dat er op meerdere plekken geen pad meer was. Meer dan tien uur heb ik gedaan over een afstand van amper 20 kilometer. Omdat het bij elke stap uitkijken was. Hoe vaak ik mijn voeten heb omgeslagen, heb ik niet bijgehouden. Op zich was de route wel heel goed gemarkeerd. Je kon niet naast de bordjes en de tekens. Maar ik had geen zin om verantwoordelijk te zijn voor een bosbrand, en geld om boetes te betalen, heb ik niet. Kortom: te heet, te traag, te verboden, te vastgezet om per se de geplande weg te vervolgen.

Ik besloot wat af te wachten op de camping in Annaboda, halverwege te 17-daagse trail. Mocht het toch wat afkoelen, dan zou ik wel doorgaan. Maar er zat weinig verandering in het weer aan te komen. Daarom nam ik de bus naar Örebro, en van daar de trein naar Stockholm. In de Zweedse hoofdstad waren de temperaturen uiteraard van dezelfde hoogte. Heet! Van ’s morgens 5 uur al. Gelukkig stond de tent nog redelijk goed en was er nog een beetje schaduw in het zuiden en dook de zon achter hoge bomen in het westen. Maar toch was het veel te heet. Zodanig dat ik op een bepaald moment de zon en de hitte niet meer verdroeg. Dan nam ik heel vroeg de metro naar het centrum van Stockholm om een paar uur door te brengen in het rustige en koele theatergebouw, of zat ik uren op een bankje op een plek waar de hele dag schaduw viel. Vooral in de namiddag was dat een heerlijke plek om te zitten. Wat lezen, iets drinken, en vooral niets doen.

Nergens naartoe, niets dat moet gebeuren, niemand die ik verwacht en niemand die mij verwacht. Heerlijk niets doen. Dat bracht rust en zelfs stabiliteit in mijn dagelijkse bezigheden. ’s Morgens vroeg naar de winkel, die om 7 uur al opende. Ontbijt kopen en opeten (ik had immers niets om eten koel te houden). Naar het centrum van Stockholm om in het kalme en koele theatergebouw een paar uur bij te slapen. Stockholm verkennen via straatjes in de schaduw. Middageten en in de namiddag naar mijn bankje in de schaduw. Vaak was ik daar alleen en soms kwam er iemand bij zitten en hadden we een goed gesprek. Met bijvoorbeeld een professor uit Colombië, een Fries die verknocht is aan Noorwegen, deel uitmaakt van een Noorse folkdansgroep en onderweg was naar een folkfestival in Zweden. Over tai chi, over psychologie, over werken met jongeren en toekomstperspectieven bieden… Zo’n gesprekken had ik soms ook op de metro. Doorgaans naar aanleiding van de enorme openheid van kinderen naar mij toe. Hierdoor stelde ik vast dat het “niets doen” me heel goed deed en ik dus op een punt gekomen was waarop ik zodanig rustig en ontspannen was, dat het mensen begon aan te trekken, en dan vooral de spontaniteit van kinderen.

Tijdens het lezen passeerden er boodschappen die in dezelfde richting wezen. Bijvoorbeeld, er is zoveel kennis in de wereld dat het onmogelijk is om al die kennis te vergaren tijdens één mensenleven. Ontspan, relax en verdoe je tijd en energie niet aan almaar meer en meer kennis te willen vergaren van buiten uit. Een andere boodschap klonk: relax, je hoeft niet de hele wereld te zien en overal geweest te zijn. Rust zit niet in per se alles gedaan te hebben waar je van droomt. Rust zit in aanvaarden dat je gerust een hele tijd op dezelfde plaats blijft. Voor mij was het duidelijk: ik zat in een moment waarop niets doen, rust bewaren en niets forceren, primeerden. Wu wei. Het principe van wu wei kon niet duidelijker getoond worden. Wikipedia omschrijft het zo:

Wu wei is een grondstelling in het taoïsme dat een begrip inhoudt van weten wanneer wel te handelen (i.a.w. actief op te treden) en wanneer niet te handelen. De letterlijke betekenis van wu wei luidt: "niet doen". Het paradoxale begrip wei wu wei, "doen niet doen" of "handelen door niet te handelen", kan men interpreteren door het "niet handelen tegen de aard der dingen in" of "het handelen zonder gehechtheid aan het resultaat".

Het gaat helemaal niet over de dingen op hun beloop laten en achterover leunen. Het gaat over bewust handelen en bewust niet handelen.

Daarom heb ik beslist om minstens het komende jaar stabiliteit te brengen in mijn leven, met als centrale principe “wu wei”. Wat ik het komende jaar doe, moet rust en stabiliteit brengen. Op mentaal en fysiek vlak, maar ook financieel en sociaal. Een aantal keuzes heb ik al gemaakt. Nu is het aan mij om de nodige discipline aan de dag te leggen om de keuzes om te zetten in dagelijkse praktijk. Enkel dan kunnen rust en stabiliteit hun ingang vinden door wu wei.